Lees mijn nieuwe column op de nieuwe website www.thijsfeuth.nl

Ondanks het feit dat de Egmond halve marathon werd afgelast was er een heuse wedstrijd op het strand bij Egmond aan Zee tussen de crème de la crème van de Nederlandse wegatletiek. Marathonloper Rens Dekkers was het die de alternatieve wedstrijd in de slotfase naar zijn hand wist te zetten door te demarreren.

Greg van Hest besloot op het allerlaatste moment alsnog deel te nemen aan de Egmond halve marathon, omdat hij in zijn laatste jaar als professioneel atleet afscheid wilde nemen van het parcours waar hij in 1999 wist te winnen in een tijd die sindsdien niet meer benaderd is op het beruchte parcours van strand en duinen. Een wedstrijd waar geen atleet aan kan terugdenken zonder kippenvel te krijgen. De afscheidswedstrijd ging uiteindelijk niet door, maar toch ook weer wel…

Het probleemoplossend vermogen en de uiterste inspanningen van de organisatie Le Champion ten spijt moest de winter klassieker worden afgelast door een onbegrijpelijke rigiditeit van lokale autoriteiten. Die konden de veiligheid niet garanderen gezien de weersverwachting. Een tiental jaar geleden zou deze wedstrijd gewoon zijn doorgegaan bij deze omstandigheden, dat staat buiten kijf. Veiligheid is steeds belangrijker geworden, mensen worden tegenwoordig tegen zichzelf in bescherming genomen. Dat is niet een probleem van de Egmond halve marathon maar van de tijdgeest. Als in Europa religieuze kledingdracht wordt verboden in het kader van ‘vrijheid’, dan wordt hardlopen in de kou logischerwijs ook verboden.

Zondagochtend om tien uur verzamelen enkele tientallen atleten zich in de hal van het atletenhotel, gegrepen door de jaarlijks terugkerende Egmond fever. Hoewel het weekend zaterdag leek te eindigen in een anti-climax door de afgelasting van de wedstrijd, werd al snel duidelijk dat er toch gelopen zou worden. Geruchten over een wilde loop gingen rond over de eettafel in het atletenhotel, en daarbuiten over Twitter.

Volgens plan werd in een groep gestart als een duurloop, over de gladde wegen door de duinen. Na 18km zou het strand worden betreden en dan zou het ieder voor zich zijn. Dat de lichamen hunkerden naar strijd werd in het begin al duidelijk. Met een snelheid van 17km per uur vertrok de kopgroep over de glibberige paden. Er werd ondertussen gekletst maar algauw viel het stil, want opperste concentratie was vereist om vallen te voorkomen. Automobilisten moeten verbaasd hebben opgekeken naar de groep atleten die brutaal een wegdeel in beslag nam, zonder te beseffen dat de nationale top van de wegatletiek hier over de straten denderde.

Bij Bakkum draaide de groep het strand op, vanwaar het nog zeven kilometer vol tegen de snijdend koude Noordooster wind in ging tot Egmond. Hoewel het geen officiele wedstrijd betrof werd de strijd hard, want niemand wilde voor de ander onderdoen. Oud-winnaar Greg van Hest had ondertussen al moeten lossen evenals nestor Marco Gielen en een aantal andere atleten. Met name de atleten van Team Distance Runners uit Noord-Holland waren strijdlustig en gingen als gekken tekeer tegen de noordoostenwind. Uiteindelijk was het marathonloper Rens Dekkers die door een sterke eindversnelling wist te winnen.

Lachend verklaarden de atleten achteraf stuk voor stuk dat het hard ging. Harder dan een wedstrijd zelfs, want nu telde niet alleen de eindzege maar ook wie zijn spierballen liet zien door kopwerk te doen tegen de wind in. Robert Ton toonde zich in die zin, vechtend, de sterkste atleet.

Zo was het weer ‘echt Egmond’. Dit keer zonder Kenianen, slechts fanatici, inclusief juichende toeschouwers op het strand, fotografen en andere liefhebbers. Buiten deze bijzondere ‘eliteloop’ startte rond het middaguur ook nog een grote recreatieve groep en verder waren er honderden hardlopers die in groepjes op eigen gelegenheid de duinen en het strand verkenden. Sommige paden waren glad, vertelden de hardopers, maar nergens was het onbegaanbaar. Voor hardlopen heb je slechts je schoenen nodig. Een gemeenplaats, maar niet ver bezijden de waarheid.

Aankomende zondag staat de halve marathon van Egmond aan Zee op de kalender, de grootste klassieker van het Nederlandse lange-afstandslopen. Het is een van de wedstrijden die je eigenlijk helemaal live op televisie zou willen kunnen volgen. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat de NOS in al die jaren de charme van Egmond aan Zee nog niet heeft omarmt. Zie die hardlopers in schaarse kledij tegen de Zuiwesterwind vechten, een kopgroep waarin telkens weer de Nederlanders een hoofdrol voor zich weten op te eisen, hoewel de deelnemende Afrikaanse lopers ook niet de minsten zijn. Het zand is voor iedereen even zacht, de zuidwesterwind even sterk, de afstand even lang. Daar, op het strand, wordt samengewerkt en tegengewerkt.

-

Egmond aan Zee, iedereen heeft het er over. Rond kerst schepten de topatleten op Twitter al op over hun vorm. Deelnemers volgen nauwgelet de grillen van het weer met een webcam die in de straten van Egmond hangt. Dit jaar zal het water hoog staan, als de westenwind sterk is zal het strand te smal zijn om de duizenden deelnemers door te laten. In dat geval kan op het allerlaatste moment worden geswitcht naar een alternatief parcours door de duinen ten zuiden van Egmond. De wedstrijd zal dan compleet anders zijn, zal betere omstandigheden kennen, maar geen atleet die daarop hoopt. Want de elementen wind en zand zijn datgene waar de lange afstands-atleet naar hunkert in het begin van het nieuwe jaar.

-

Hoewel Greg van Hest niet in topvorm verkeert zal hij in Egmond lopen, om afscheid te nemen van de wedstrijd waarin hij ooit zegevierde. Andere nationale helden die in Egmond wisten te winnen zijn onder andere Marti ten Kate (drie maal), Kamiel Maase (tweemaal), Luc Krotwaar, Gerard Terbroke en Gerard Mentink, en bij de dames onder andere Carla Beurskens, Marja Wokke en Hilda Kibet. Hugo van den Broek en Michel Butter zijn twee atleten uit de regio die wel eens kunnen gaan verassen in Egmond.

-

Zelf zal ik er ook lopen, nadat op zaterdagavond de uitreiking van de hardloopverhalenwedstrijd zal hebben plaats gevonden. De uitreiking zelf zal worden verricht door schrijver/hardloper/schrijver Bram Bakker. Zelf heb ik geen verhaal ingestuurd, maar ik vorm samen met Bram Bakker en Barbara Kerkhof de jury.

-

NIEUWS!
1. Vanochtend hoorde ik dat de organisatie zand wilde strooien over het parcours, maar terwijl ik dit aan het schrijven ben komt net op het nieuws dat voor een alternatief parcours zal worden gekozen. De duinwegen zijn onbegaanbaar.
2. Bekijk alvast mijn nieuw te lanceren website die bijna af is.

UPDATE 8 januari:
- De duinwegen zijn door gladheid onbegaanbaar. Het alternatieve parcours zal geheel over het strand voeren, tot ca 2km voorbij Bakkum. Bij de verwachte snijdende noordoostenwind zal de gevoelstemperatuur rondom -10 graden liggen.

Daar staan ze, een tiental meters van het pad af in het bos. De strepen avondrood die de zon heeft achtergelaten geven nog voldoende licht om ze te kunnen onderscheiden. De stokstijve silhouetten tekenen zich af tegen de felwitte sneeuw, half verborgen tussen de kale bomen. Zojuist stak een ree het pad over, bleef vlak voor me staan en keek me indringend aan, alsof ze me iets wilde zeggen. Net zo plotseling verdween ze het bos in, gevolgd door twee iets kleinere maatjes.

-

Dat is hardlopen. Als een wild dier ren je door het bos, niet anders dan een ree. Nu ik al een maand lang dagelijks bij schemering door het bos ren, naar mijn werk of naar huis, maar nog geen reeën gezien had, leefde ik in de veronderstelling dat ze zich niet in dit bos ophouden. Begrijpelijk, want als ik een ree was zou ik de Veluwe opzoeken, of de Holterberg.

-

Maar ik ben geen ree, ik ben een mens. Een mens zoals alle anderen. Vorige week werd een meisje van 23 jaar in brand gestoken en kwam te overlijden. In brand gestoken door een mens. Dat zijn mensen, die steken elkaar blijkbaar in de fik. Misschien heb ik het korte berichtje in het nieuws alleen maar onthouden omdat ze bij mij in de straat woonde. In Zeist, misschien wel één van de rijkste gemeentes van Nederland.

-

Een paar jaar geleden organiseerde ik in de zomervakantie activiteiten voor kinderen van een asielzoekerscentrum. Dat zijn van die kinderen die met een hele familie hutjemutje op één kamer wonen, onwijs gezellig. Ouders altijd thuis, want die mogen niet werken. Op een ochtend kwamen we ongelegen want er had zich een incident voorgedaan: een man had zichzelf in de fik gezet nadat hij te horen had gekregen dat het asiel werd afgekeurd. Uit pure wanhoop, of misschien in de hoop dat hij hiermee zijn vrouw en kinderen alsnog een kans kon geven, greep hij een jerrycan met benzine en een lucifer. De man overleed en de rest van de familie is ‘gewoon’ terug gestuurd, door het Volk der Nederlanden. Heerlijke mensen.

-

Omdat ik niet zo goed tegen onrecht kan trek ik me die dingen soms aan. Moet je niet doen, want je kunt er niets aan veranderen. Ja, flyeren voor Groenlinks op de Nieuwmarkt in Amsterdam. Gezellig! Maar dan bedacht ik me dat ik politiek stond te verkopen alsof ik de eerste de beste marktman was. Hoe harder men schreeuwt hoe meer men verkoopt. In de politiek is men steeds harder gaan schreeuwen, omdat men niets te zeggen heeft. Die marktlui besturen ons land. Flyeren doe ik niet meer, laat die Hollanders zelf maar bedenken waar ze op stemmen.

-

De krant staat vol berichten om wanhopig van te worden, daarom heb ik geen krant. Dan strik ik mijn veters maar en sla de deur achter me dicht. Een tikkeltje te hard. Wat zal de buurvrouw denken? Binnen is de krant, de radio, internet, actualiteit en politiek. Buiten, op straat, is de wereld onveranderd. Ieder voorjaar komt de wereld tot bloei alsof het feest is. Maar nu ligt er sneeuw en is het steenkoud. Een paar krullen breken af als ik door mijn haar strijk. En bij iedere ademhaling vormt zich een dampwolk alsof ik een fabriek ben.

-

Ik bedenk me en keer om. Als ik ze zie zal ik ze achtervolgen. Van het pad af, het bos in. Over afgebroken takken springend, kuilen ontwijkend. Gelijke rechten voor mens en dier! De langzaamste zal mijn prooi zijn, met blote handen gevangen. Met mijn vingers druk ik de slagaders dicht tot ze verslapt. Dan sleep ik haar naar mijn hol, scheur de stugge huid los van het vlees dat nog rood en warm is. In de stilte van de nacht zal ik mijn honger stillen met het rauwe vlees van het dier, mijn dorst zal ik lessen met het bloed uit de slagader. Tot de morgen aanbreekt zal ik wachten in de kou. Bij een heldere sterrenhemel val ik in slaap.

-

Maar nee, ze zijn nergens meer te zien. Omdat het inmiddels zo goed als donker is snel ik terug naar de bewoonde wereld. Pasta en groente in een verwarmde kamer. Een boek van Fitzgerald en een strijkkwartet van Janáček.

Woensdagavond trek ik voor de zesde maal in de week mijn hardloopschoenen aan. Ik woon slechts 5km van mijn werk vandaan maar toch is het telkens een goede aanleiding om te trainen. Soms loop ik rechtstreeks, over de bisschopsweg. Dat weggetje, van straatlichten verstoken, leidt fietsers en een enkele hardloper om landgoed Oostbroek heen, door het oude moerrasgebied in de bedding van vroegere meanders van de Kromme Rijn. Halverwege passeer ik dan een boerderij met een bord voor de deur. Op dat bord valt te lezen dat er een holistische dierenarts praktijk houdt. Mooi is dat, een holistische dierenarts. Alsof andere dierenartsen (en mensenartsen) niet holistisch zijn. Iedere goede arts werkt holistisch. De kunde de mens (of het dier) als geheel te beschouwen, een symptoom niet los te zien van de context, maakt van de geneeskunde een geneeskunst.

Hardlopen is de afgelopen jaren ook volledig in mijn bestaan geintegreerd geraakt. Hardlopen is een manier om jezelf te verplaatsen, waarom dan niet naar het werk gelopen als de afstand dat toestaat? Het is heerlijk om de dag te beginnen met je favoriete bezigheid. Gauw die veters strikken, dan kan ik de wereld wakker zien worden bij de ochtendschemering. Ik geniet! Voor je het weet ben je geen gewone hardloper meer maar een holistische hardloper, want het lopen is onderdeel geworden van het dagelijks leven. Niet meer lopen om te trainen maar lopen om het lopen.

Om 19u00 bevestig ik het HEMA fietslampje op mijn tas als ik het acadamisch ziekenhuis van Utrecht verlaat. Ik heb tot laat gewerkt om optimaal te kunnen profiteren van de bijna volle maan, want de duurloop zal me over onverlichte paden voeren. Met het lampje en mijn reflecterende nightlife kleding weet ik me vanavond veilig.

Om 19u15 sla ik, aan de rand van het centrum, rechtsaf om de weg langs de spoorlijn te volgen. De sterke wind van het weekend is gaan liggen, zodat het lopen geen enkele inspanning kost. Verscholen tussen de tweewielers loop ik over het fietspad. Een wolf in schaapskleren?

Om 19u30 loop ik over het onverlichte fietspad bij Fort Voordorp. Tussen de polders door, langs een stille plas. Alleen de straatlichten in de verte verbinden me nog met de werkelijkheid. Even denk ik terug aan het fijne trainingsweekend aan de kust bij Wijk aan Zee: vechtend tegen wind en regen, plensend over glibberige paden.

Om 19u45 ben ik al voorbij Groenekan, een klein dorpje iets ten Noorden van Utrecht. Weer ben ik op een onverlicht pad beland, op de natuurstrook De Voordaan. Zo nu en dan klinkt een knal van een harde bal tegen de boarding van de nabijgelegen hockeyvelden.

Om 20u00 ben ik in Sint Maartensdijk. De radioman vertelde laatst dat deze gemeente erg gelovig is en daarom tegen de koopzondag stemt. Voor wie het weten wilt. Inderdaad kent het dorpje een brave christelijke wijk met overdekte garages tussen de gezinswoningen in. Een Bejaardentehuis, een slager en een kerk.

Om 20u15 ben ik al langs de rijke landhuizen van Eyckenstein gelopen, aan de rand van Bilthoven bevind ik me, weer bijna thuis. Het landschap dat ik wilde ontdekken heeft zich verscholen gehouden in het donker, stil als een graf. Ik zal nog een paar maanden geduld moeten uitoefenen tot de zon ’s avonds ook dit terrein voor me zal onthullen.

Om 20u30 loop ik weer over een pad zonder straatlichten: de voormalige spoorbaan tussen Bilthoven en Zeist. Omdat de bijna volle maan genoeg van haar zilveren licht over het fietspad laat vallen, tussen de kale takken van de bomen door, heb ik ook het fietslichtje uitgeknipt. Dit is het ultieme genot van het lopen: de wereld verkennen als een naakt lichaam, dat zich gestreeld weet door een twijfelende maan die zich af en toe achter kleine wolken verschuilt. Zwarte gedaanten van kale bomen, met hun takken naar elkaar wijzend, alsof ze elkaar proberen af te houden. 

Om 20u45 ben ik in Bosch en Duin. Even de Amersfoortse weg oversteken en dan nog een paar minuutjes naar huis. Ik voel me nog lekker fit en zou eigenlijk nog wel een uurtje willen doorlopen.

Om 21u00 schenk ik een glas vruchtensap in. Tevreden over eindelijk weer volwaardige trainingen na wekenlang sukkelen met lichte blessures sinds de marathon van Berlijn. Blessures zijn naar. Niet alleen de pijn en het niet kunnen lopen zijn vervelend, maar ook een schuldgevoel, alsof het allemaal je eigen schuld is. En dat is het ook, uiteindelijk. Maar nu is dat allemaal weer voorbij. Ik voel dat mijn lichaam zich nu klaar maakt voor een aantal goede trainingsweken als voorbereiding op de halve marathon van Egmond, de mooiste klassieker van Nederland.

Toen ik jaren later terugkwam op de plek waar ik volwassen was geworden zocht ik naar woorden om samen te vatten welke verandering in mij had plaatsgevonden: ‘I have become a serious runner’. In minder dan een jaar tijd was ik een hardloper geworden. Hoewel ik vroeger het pianospel aardig beheerste en graag en veel speelde, had ik me nooit pianist gevoeld als ik niet op het krukje zat en de fantasieën van componisten vertolkte. Zo gauw ik het pianoboek dichtsloeg en het lampje uitknipte was het over. De klep hoefde ik er niet eens voor te sluiten.

Met hardlopen is dat anders. ’s Ochtends gaat de wekker voor de training: vanaf het moment dat ik ontwaak ben ik hardloper. Als ik na de training onder de douche sta was ik de sporen van de training van mijn lijf. Het zweet verdwijnt vermengd met zeep in het riool, wat overblijft ben ik en de hardloper in mij. Of ik nu werk, eet, lees of praat, nog steeds ben ik hardloper. Zelfs als ik op volle kracht tegen de wind in naar huis fiets ben ik hardloper: hardloper op de fiets.

Ik had ook kunnen zeggen ‘I started running’ of ‘I’m just a runner’, maar ik zei ‘I have become a serious runner’. Alsof het me overkomen was, zonder dat ik daar zelf een keuze in had. Alsof ik een Verwandlung had ondergaan: zoals Gregor Samsa op een slechte ochtend wakker werd in reusachtig insektenlichaam, ontdekte ik op morgen dat ik mijn overtollig vet was kwijtgeraakt. In de spiegel keek ik in de ogen van een uitgemergeld gezicht boven een slank lichaam gestoken in strakke tight en snelle schoenen aan de voeten. Dan dringt de vraag zich al snel op of je hardloper bent omdat je hardloopt of dat je maar bent gaan hardlopen omdat je toevallig hardloper bent.

A serious runner. Waarom de toevoeging ‘serieus’? Ik kan me herinneren dat mijn gesprekspartner een spottende opmerking plaatste waarin hij de toevoeging ‘serieus’ nog eens benadrukte. Wat wilde ik ermee zeggen? Als kind nam ik het leven al serieuzer dan anderen. Ik las serieuze boeken en luisterde naar serieuze muziek. Als ik hardloper zou worden, was het niet meer dan logisch dat ik een serieuze hardloper werd. Of betekende het meer, had ik toen al de bedoeling om ooit mee te strijden om de nationale medailles en deelname aan internationale toernooien?

Hoe dan ook, die korte zin is in mijn geheugen blijven hangen, alsof het een bezegeling was van mijn lot. Nu moest ik ook tonen dat het serious business was, dat hardlopen van mij. Hoewel het hardlopen in de loop der jaren inderdaad steeds serieuzer is geworden probeer ik het zelf nu meer en meer te benaderen als een uit-de-hand gelopen passie: run happy.

Foto 1: Beatsen

Foto 2: Jannemien Bosman

Straatlantaarns, weerspiegeld in de regenplassen op het fietspad, rijgen zich als een kralensnoer aaneen. Langzaam laat ik ze door mijn vingers glijden, zonder ze te tellen, want waar zou ik moeten beginnen? Doordat de maan zich heeft verscholen achter een dik wolkendek lijkt de berm te eindigen in een donkere afgrond. De wereld heeft zich gereduceerd tot één enkele dimensie. Nu is hier, straks is een paar kralen verder. Voor denken is het te vroeg, voor spreken te laat. De woorden zouden in de stilte blijven hangen en bevriezen in de kou. Door de oktoberwind zouden ze worden weggedragen over de polder, te water raken en al dooiend vervloeien met het zwarte slootwater.

De Kalfjeslaan is een oude, rechte weg van het bos naar de rivier. Ouder dan het bos maar jonger dan de rivier. De kaarsrechte weg is genoemd naar de herberg ‘t Kleine Kalf, gelegen aan de rivier, dat in de zeventiende eeuw werd geopend door Jan Claesz Kalf. Nadat het in de tweede helft van de vorige eeuw is gesloopt bleef er alleen een tolhuis over, dat inmiddels is omgebouwd tot een mooi maar onnodig duur restaurant. Het restaurant is zo belicht dat je het van twee meanders stroomopwaarts al kunt zien liggen.

Lange tight, een thermoshirt en een jasje. Gewapend met de reflecterende kleding van Brooks ga ik te pad, want het is maar de vraag of ik voor het donker thuiskom. Het is half oktober, een paar weken ben ik niet gebonden aan trainingsschema’s maar loop ik als ik zin heb. Vanavond heb ik zin.

Omdat ik bij een nieuwe werkgever ben gestart in Utrecht is er weer een nieuw gebied te verkennen op de kaart van Nederland. Voorbij het meteorologisch dorp begint het bos. Zandpaden brengen me langs heiden en door schapen begraasde velden in een bos terwijl de hemel langzaam verkleurt. Een donkerrode gloed in het westen versterkt de oktoberse tinten van het beukenbos. Een zacht geruis van de wind, de in het bladerdek gedempte passen en een ganzen gegak hoog in de lucht maken de stilte hoorbaar.

Een kleine week later loop ik mijn zevende marathon. Niet voluit, maar als haas in dienst van Miriam van Reijen, die zilver weet te pakken bij haar marathondebuut. Twee maanden eerder zat ik nog met deze atlete, haar trainer en mijn vriendin aan tafel met een couscoussalade en een heerlijke wijn, in de vallei van Sankt Moritz. Het zijn de kleine dingen die mijn hardloopcarrière extra glans geven, die het lopen tot een lust maken.

Eind oktober begint het weer te kriebelen. Henk Borgmeijer heeft me gevraagd deel te nemen aan de Diepe Hel Holterbergloop en ook wordt ik (door Jeroen Romeijn) inmiddels gepolst voor een aanval op het Nederlands Record 50km. Mijn antwoord was geen ‘nee’, maar een ‘misschien’. De ultra-afstanden lonken zeker, maar de concurrentie is nog te zwak om er voor te willen gaan. De marathon daarentegen kent sinds Amsterdam 2009 veel nieuwe beloftevolle atleten, waaronder de super-debutanten Patrick Stitzinger, Robert Ton maar ook een heel aantal andere atleten die onder de 2u30 liepen. Dat motiveert enorm.  Maar Jeroen Romeijn gaat zijn uiterste best doen een aansprekend veld van zo’n 12 toplopers te creeren, en dat zou de 50km-wedstrijd nog wel aantrekkelijk kunnen maken.

Ondertussen is de eerste najaarswedstrijd weer gepland: de Holterbergloop aankomende zaterdag in Holten. Daarna volgen wat cross-country wedstrijden en in januari de halve marathon over het strand en door de duinen van Egmond aan Zee. Klaar voor de start?

Met een stalen gezicht passeer ik de tafel waaraan hij zit te ontbijten. Alsof hij net als ik een gewone hardloper is, een van degenen die vele kilometers hebben afgelegd om hier morgen aan de start te verschijnen. Ik voel het bloed naar mijn gezicht stromen als hij me even aankijkt. Of kijkt hij naar iemand achter me. Ik lijk wel verliefd. Maar Haile is al bezet, getrouwd met de marathon van Berlijn. Met zijn lach kijkt hij van talloze posters, boekjes en vanuit de televisie de wereld in. Welkom in Berlijn, welkom bij Haile. lees verder…

Vanochtend heb ik om elf uur een kort duurloopje gedaan vanuit het hotel. Naderhand droop het zweet van mijn gezicht, zo warm was het al deze ochtend. Morgen zullen mijn laatste kilometers rond hetzelfde tijdstip liggen, en zal het waarschijnlijk nog warmer worden. Dat betekent dat het weer mogelijk een behoorlijke invloed zal hebben op de uitslagen. Maar voor mij zijn er hier ook vele voordelen: de organisatie zorgt prima voor ons en we starten in een groep van zo´n 7 atleten die onder de 2uur20 willen duiken. Het betekent dat er waarschijnlijk goed samengewerkt zal worden. En natuurlijk gaat er een extra inspiratie uit van het bijzondere parcours in een historische stad met meer dan een miljoen toeschouwers die de 40.000 marathonlopers zullen aanmoedigen. Kortom, alle vertrouwen in een goede afloop morgen.

***   ***   ***

Vanaf de start liep ik in een grote groep atleten die 2u19 als doel voor ogen hadden, waaronder enkele britten die daarmee de limiet voor de Commonwealth Games zouden halen. Bij 15km liet ik na een kilometer van 3’15 een gaatje vallen omdat het me te vroeg leek de strijd onnodig zwaar te maken. Bij 18km zat ik nog op schema voor een tijd van 2u20 maar vanaf dat punt vlogen de kilometertijden omhoog, terwijl ik voor mijn gevoel even hard bleef lopen. Halverwege kwam ik door in 1u10’30, hopend dat ik het tempo op zou kunnen pakken maar al gauw werd ik door atleten ingehaald die me het gevoel gaven stil te staan. Bij 34kilometer wist ik me omgeven door auto’s en motors. Ineens bevond ik me bij de eerste twee dames, ik kon even aanhaken bij hun tempo, maakt me gedienstig door water aan te geven als een echte haas. Bij 36km wist de eerste dame te versnellen, de ander haakte af. De laatste kilometers was ik het tempo weer totaal kwijt. Op Unter den Linden aangekomen, de 1,5km lange aanloop naar de finish bij de Brandenburgertoren, probeerde ik er nog een eindsprint uit te gooien maar ook dat bleef vruchtenloos. Ondanks het wat tegenvallende resultaat heb ik heel erg genoten van deze prachtige wedstrijd. Iedere meter van de route was bezet door publiek met fluitjes, rammelaars. De organistie was perfect. Onmogelijk om niet te genieten en helemaal uit je dak te gaan. De marathon was nog nooit zo mooi als in Berlijn.

Inmiddels zijn er filmpjes te vinden op de website van MySports